جهان با من برقص | اعتباری برای سینمای کمدی

سهیل کیانی 720 روز پیش
بازدید 35 بدون دیدگاه

اگر بدانید تا چند ماه دیگر زنده نخواهید بود، ترجیح می‌د­هید که آخرین تولدتان چه شکلی باشد؟ دوستانتان را به ویلای‌تان دعوت می­‌کنید یا افسرده و تنها به استقبال مرگ می‌­روید؟ جهان با من برقص کم‌وبیش خط داستانی اول را انتخاب کرده است؛ امّا رفته رفته به نگرانی­‌های شخصیت اولش یعنی جهان هم می­‌پردازد. جهان با من برقص اولین ساخته­ٔ سینمایی سروش صحت پس از سال‌ها سریال‌سازی برای تلویزیون است که مفهوم مرگ و زندگی را در یک کمدی خوش‌ساخت و دوست‌داشتنی به بازی می­‌گیرد. فیلم برخلاف کمدی­‌های پرفروش گیشه، مسیری تأمّل‌برانگیز را انتخاب کرده است تا کیفیت روابط انسانی شخصیت­هایش را آشکار کند. جهان با من برقص توانست در سی‌وهفتمین جشنواره­ٔ جهانی فیلم فجر جایزه­ٔ بهترین کارگردانی و بهترین بازیگر نقش اوّل را برای علی مصفّا به دست آورد.

داستان فیلم

بهمن، برادر جهان (جهانگیر)، مردی که در میانه­ پنجاه سالگی­‌اش متوجه می‌شود به زودی دیگر زنده نخواهد بود، نزدیک­ترین دوستان و اعضای خانواده‌­اش را برای آخرین تولد جهان به ویلای جهان در گیلان دعوت می‌­کند و با ورود مهمان‌ها داستان فیلم شروع می‌شود. اما فیلم تنها به مسأله­ٔ جهان یعنی نگرانی­‌های مردی در آستانه‌ٔ مرگ برای دنیای پس از نبودنش نمی­‌پردازد. تقریباً همه­ٔ آدم‌های این خانه به نوعی از مشکلی رنج می‌­برند که تولّد جهان (یا بهتر است بگوییم مرگ جهان!) آنان را به آگاهی تازه‌ای درباره‌ی خود و دیگران می­‌رساند.

جهان با من برقص از آن دسته فیلم­‌های کمدی است که برخلاف اغراق­‌های بزن بکوب کمدی­‌های گیشه، از یکی دیگر از عناصر کمدی یعنی ضد اغراق استفاده می‌­کند؛ یعنی مسأله­ٔ مهمی همچون از دست دادن یک دوست خوب کم کم به فراموشی سپرده شده و دست کم گرفته می‌­شود. آدم‌ها­ی این خانه آنچنان غرق خودخواهی­‌ها و مسائل شخصی‌شان هستند که یادشان می­رود اصلاً برای چه به آن ویلا آمده‌­اند. این شیوه­ٔ برخورد آنان با مرگ جهان، حتی از سوی خود شخصیت فیلم­ هم به سخره گرفته می­‌شود. در جایی او از دخترش جدا می­‌شود تا گریه کند اما نمی‌­تواند. در واقع دلیلی برای این کار پیدا نمی­‌کند. این آدم‌­ها به جای جمع شدن در مراسم سوگ جهان، پیش از مرگش به آخرین تولدش آمده‌­اند و سروش صحّت چقدر عالی همه ­چیز را وارونه کرده است.

https://www.instagram.com/p/B7sq70DHrrZ/?utm_source=ig_web_copy_link

بازیگران جهان با من برقص

فیلم به نسبت از ترکیب بازیگران سرشناس و شناخته‌شده‌­ای بهره می­برد. جواد عزّتی، هانیه توسّلی، پژمان جمشیدی، کاظم سیاحی، سیاوش چراغی‌­پور و بازیگر موفّقی از تئاتر همچون بهار کاتوزی. کارگردانی روان و سرو‌ساده­ٔ صحّت در کنار این جمع از بازیگران به خوبی به چشم آمده، به طوری که مخاطب از دیدن تک تک این بازیگران در نقش‌­های متفاوتشان در کنار یکدیگر لذت می­‌برد. بازی خوب پژمان جمشیدی در کنار بهار کاتوزی را می­توان از لحظه‌­های به‌یادماندنی فیلم دانست که مخاطب را جذب خود می‌کند. شوخی فیلم با اینکه «کسی برای وارد شدن به طویله در نمی‌زند»، گیرا و جذّاب از کار درآمده و نماهای داخل طویله به مدد نورپردازی و فیلمبرداری هنرمندانه‌ٔ سینا کرمانی‌زاده دیدنی است. در لابه‌لای گفتگوهای فیلم، دیدن نماهای باز درخشانی که ویلای جهان و مناظر اطراف آن را نشان می‌دهد یا مینی‌بوس قرمزی که در پیچ‌وخم جاده‌های پوشیده از درختان حرکت می‌کند، لذّت‌بخش است و در یادها می‌ماند.

سروش صحّت در جهان با من برقص به خوبی نشان داده که فیلمی که ساخته با آن دسته از کمدی‌های سخیف که جذّابیت خود را مدیون صحنه­‌های بزن بکوب مصنوعی یا شوخی‌های جنسی هستند، بسیار فاصله دارد. او همه­ٔ تلاشش را می‌کند تا با آنچه در لایه­‌های زیرین کار قرار داده از مخاطب خنده بگیرد و شخصیت­‌هایش را در یک وضعیت کنایی با جهان اطراف خودشان قرار دهد. حتی نام فیلم هم از این قائده مستثنی نیست. جهان آیا اشاره به نام شخصیت فیلم است؟ یا اشاره به دنیایی که اطرافمان وجود دارد؟ اما چه اهمّیت دارد وقتی می­‌دانیم که بهترین کار رقصیدن است.

print

نظرات کاربران

  • لطفا از تایپ کردن فینگلیش خودداری کنید. در غیر این صورت نظر شما بررسی نخواهد شد.
  • هدف شما ارسال تبلیغات یا بک لینک نباشد. در غیر این صورت دیدگاه حذف می شود.
  • دیدگاه شما فقط و فقط در رابطه با این موضوع باشد.
  • به دیگران توهین نکنید.

نظرات کاربران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.